Misschien ken je haar wel. Het meisje dat altijd lacht, altijd lol maakt, en soms een tikkeltje gestoord is. Het meisje wat met een grote glimlach door het leven gaat. Zo'n meisje ben ik. Ja, zo iemand ben ik. Maar niemand weet wat daarachter zit. Achter dat leuke en spontane meisje. Ik ben een meisje met grote geheimen die niemand mag weten. Het meisje met een ongelukkig verleden, waar niemand echt veel vanaf weet. Ik ben het meisje dat altijd rondloopt met een leeg gevoel. Een gevoel van verlorenheid. Al ben ik met een grote groep vrienden aan het praten, ik voel me toch alleen. Mensen om me heen maken lol, zijn blij & gelukkig. Maar vaak voel ik niks. Enkel een leegte, een groot zwart gat.
Soms ben ik blij, dan voel ik me fijn. Maar dan, zonder enige aanleiding, slaat alles om. Van het ene op het andere moment ben ik verschrikkelijk verdrietig. Mensen begrijpen me dan niet, vinden me raar en vinden dat ik me aanstel. Dan haat ik mezelf zo intens en kan ik mezelf wel wat aandoen. Op zo'n moment komt alles terug. Alles wat er ooit is gebeurd en alles wat ik ooit heb misdaan. Het lijkt dan alsof ik in een grote kolkende rivier terecht kom. Happend naar adem lig ik te spartelen in die rivier. Alle emoties worden me dan gewoon teveel. De pijn die ik dan voel is bijna ondraaglijk. Wanhopig zoek ik naar een uitweg. Dan weet ik het weer. Er was een manier die me weer beter deed voelen.
Daarna voel ik me goed, blij en zoveel beter. Maar dan zeurt dat stemmetje in mijn hoofd. ‘Je hebt het weer gedaan. Alweer.' spreekt het stemmetje. Dan besef ik wat nou echt heb gedaan. Ik voel me schuldig en zwak. Het gevoel van leegte komt weer terug.
Wanhopig zoek ik naar echte liefde en echte vriendschap. Ik heb vrienden, en ik geef ontzettend veel om ze. Maar er is altijd de angst dat ik ze kwijt raak. Ik ben doodsbang om iemand kwijt te raken. Ik ben al zoveel mensen kwijt geraakt. Mensen zeggen dat ze me niet verlaten, en me nooit in de steek zullen laten. Maar ik weet dat dat niet kan, hoe erg het ook is... Hoe ik me ook vastklamp, het glipt altijd weer tussen mijn vingers door.
Ik ben het leuke en spontane meisje. Het meisje met een lach. Ik ben het meisje met Borderline.
*Anoniem*
| < Vorige |
|---|
Jouw verhaal komt me ontzettend bekend voor. Ik ben hetzelfde meisje, met dezelfde naam.
Probeer uit je vaardigheden het positieve te halen, om zo kunnen omgaan met een overspoeling aan gevoelens. Dat is mijn raad, die verdomd moeilijk is om altijd te kunnen toepassen.
Groeten