De stille borderliner wordt vaak verkeerd begrepen. Ze uiten zich niet op een manier zoals de ‘klassieke' Borderliner. Ze hebben geen woedeaanvallen. Een blik op hoe de rustige Borderliner verschilt van de ‘gemiddelde' borderline.
Er is veel geschreven over de Borderline stoornis. En vaak gaat het over de driftbuien, het wispelturige gedrag en de geïrriteerde buien die zij hebben. Dit gedrag komt vaak doordat Borderliners de pijn die zij van binnen voelen niet goed kunnen uitten en plaatsen. Ze kunnen niet omgaan met hun gevoelens van binnen en daarom richten ze dit op anderen.(naar buiten)
Maar er is ook een andere variatie van de Borderline persoonlijkheidsstoornis. Namelijk de stille Borderliner. Een stille Borderliner heeft geen woede aanvallen. Kan zelfs nauwelijks boos worden.
Ik heb op internet hier niets over in het Nederlands gevonden. Maar zelf herkende ik heel veel in onderstaande verhalen.
Anne, een stille borderline, schrijft:
Ik heb geen woede en automutileer niet. Ik heb nooit woede of boosheid kunnen uitten. Mijn moeder vond dat gewoon niet goed. En zelf heb ik nooit een manier gevonden om mijn boosheid te uitten. Ik ben gewoon te erg verwond van binnen om boosheid te kunnen voelen.
Voor het grootste gedeelte voel ik me volstrekt alleen, leeg en bang. Ik verlang ernaar om alleen te zijn maar als ik alleen ben dan eindigt het vaak met het misbruiken van medicatie. Ik ben doodsbang voor mensen en probeer ze zoveel mogelijk te vermijden. Ik ben zeer angstig en vaak depressief.
Ik voel me anders. Ik voel me alsof ik ben ingekapseld. Ik ben niet zoals andere mensen en begrijp niet hoe anderen voelen. Soms lijkt het alsof ik alleen maar naar het leven kijk en er niet aan deelneem. Ik voel me een buitenstaander. Ik heb niet veel hoop dat ik me ooit normaal ga voelen. Ik weet niet wat dat betekent.
Anne beschrijft een gevoel zoals vele andere (stille) Borderliners zich voelen. Een overweldigende, en vaak, wanhopige depressiviteit. Veel Borderliners gebruiken naar buiten gerichte woede om de pijn van binnen niet te voelen. Als iemand deze woede niet kan uitten dan is er een grotere kans op een ernstige depressie.
Wij associëren depressie vaak met verdriet maar niet met woede. Een depressie is een naar binnen gerichte woede. Verdriet en woede zijn de verschillende uiteinden van de depressieschaal. Als je droevig bent gil je van binnen en als je boos bent gil je aan de buitenkant.
Anne spreekt ook van het gevoel dat ze ingekapseld is. En van het gevoel dat ze zich een buitenstaander voelt die naar het leven kijkt zonder dat ze er zelf aan deelneemt. Dit staat bekend als Depersonalisatie. Een vorm van dissociatie. De stille borderliner keert zo in zichzelf en gebruikt alle energie om maar niet emotioneel te verdrinken dat ze naar buiten toe rustig of zelfs haast onzichtbaar worden.
"Depersonalisatie is een vorm van dissociatie. Iemand voelt zich plotseling los staan van hun eigen lichaam of de eigen gedachten. Mensen beleven zichzelf dan als een automaat of als in een droom. Het kan een beangstigend gevoel. Depersonalisatie kan vergezeld gaan van een vermindering van de sensorische input. Geluiden kunnen gedempt worden, dingen lijken misschien vreemd etc. Sommige mensen gaan zichzelf opzettelijk pijn doen om dat gevoel van onwerkelijkheid te stoppen. Ze hopen dat de pijn hun terugbrengt naar hun bewustzijn. Depersonalisatie is een veel voorkomende reden voor automutilatie bij mensen die vaak dissociëren.
Rachel, een stille borderline, schrijft:
Ik heb geen enkele twijfel dat ik een stille borderliner ben. Ik heb mezelf altijd gehaat. Ik dacht vroeger dat ik een bepaalde macht had over mensen. Ik dacht dat ik mensen pijn kon doen. Als andere mensen verdriet hadden dacht ik soms dat het mijn schuld was. Dat was een verschrikkelijk gevoel. Alles wat ik wilde was dat ik geliefd was en dat er iemand voor me zorgde. Omdat ik dat niet kreeg dacht ik dat ik dat ook niet verdiende.
Mensen met een depressie doen zichzelf doorgaans geen pijn. (Ik automutileerde op een dagelijkse basis) De haat die ik naar mezelf voelde had niets met mijn lage eigenwaarde te maken. Er waren periodes dat ik mezelf wilde doden. Ik was niet suïcidaal. Het was eerder moord. Ik heb gelezen dat veel borderliners erg kwaad kunnen worden op een ander en dat ze dan haast psychotisch worden. Die razernij die naar buiten gericht is, is ongelofelijk krachtig. Het kan je haast knock out slaan. Ik heb dezelfde razernij. Maar bij mij is die naar binnen gericht. Ik wilde vreselijke dingen met mezelf doen. Gewelddadige dingen. Ik zou zulke dingen nooit een ander aandoen. Het is pas sinds heel kort dat ik zulke gedachtes heb ten aanzien van andere mensen. Maar ik zal daar nooit aan toegeven omdat ik bang ben dat mensen mij verlaten. Ik vind het verschrikkelijk als er iemand bij me weg gaat.
Ik denk dat stille Borderliners in het algemeen hetzelfde reageren als het merendeel van de Borderliners. Maar dan eerder naar zichzelf gericht dan naar anderen. Maar een Borderliner is een Borderliner. We voelen alles veel heftiger. Ik heb eens gelezen dat mensen met een Borderline stoornis als mensen zijn met een bloedstolling probleem. We kunnen alleen de emoties niet laten ‘stollen'. Dat is een passende beschrijving voor mij.
Of een Borderliner de woede, angst of onrust naar binnen richt of naar buiten, de resultaten zijn hetzelfde. Borderliners reageren steeds hetzelfde op verschillende situaties. Hoe meer een persoon last heeft van de Borderline kenmerken des te meer zie je een patroon van onlogische gedachten en magisch denken. Wat weer bijdraagt tot verdere vervreemding van de authentieke zelf. De stille Borderliner maakt echter een grotere kans om niet begrepen en/of niet erkend te worden door anderen (inclusief de professionals) dan de gemiddelde Borderliner. Of diegene nu goed functioneert of juist niet. De stille Borderliner lijdt op een schreeuwende, geruisloze manier.
Rachel beschrijft een uitgesproken vrees voor verlating. In plaats van te reageren op een manier dat andere haar zouden kunnen verlaten (woedeaanvallen bijv) verlaat ze zichzelf (en haar innerlijk kind) continu door zichzelf te verwonden en door zichzelf te haten. Ze richt haar vrees voor verlating naar zichzelf. Veel andere Borderliners projecteren deze verlatingsangst juist op de ander.
In Anne's en Rachel's geval, als rustige Borderliners, zie je veel van de Borderline kenmerken naar binnen gericht. Rachel laat zichzelf liever in de steek dan dat ze het hoofd moet bieden aan dat anderen haar verlaten. Dit gedrag is bekend voor haar en voelt vertrouwd. Maar dit onzichtbare gedrag lijd wel tot steeds meer en dieper emotioneel lijden. Het gevoel van leegte groeit en men komt steeds verder van zichzelf te staan. Bij het ontbreken van zelfregulatie gaat het herhaalde misbruik, verwaarlozing en vernietiging van zichzelf door. De stille Borderliners ervaren dit alsof het door een ander wordt toegebracht. Een schijnzelfstandige(valse ik)
Veel Borderliners hebben een intense angst om verlaten te worden. Dit kan lijden tot naar buiten gerichte angst en pijn. Maar dus ook naar binnen gerichte angst en pijn. Iemand's authentieke zelf kan niet de kans krijgen naar boven te komen. Bekend te worden met de Borderliner zelf. Of zelfs maar volwassen te worden. Omdat onopgeloste problemen meer aan de voorgrond staan en juist de schijnzelfstandige(valse ik) steeds sterker maken. Deze schijnzelfstandige (valse ik) lijkt de ‘authentieke zelf' te zijn maar heeft verstoorde gedachte patronen die worden aangevuld door dissociatieve gevoelens wat de Borderliner zelf vaak niet doorheeft.
Het is te makkelijk om alle Borderliners samen op één hoop te gooien gemarkeerd met stereotypen en vooroordelen. Het is belangrijk dat we allemaal een kritische blik werpen op de Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Mensen met Borderline reageren niet allemaal hetzelfde. Wanneer pakken de hulpverleners dit op? Wanneer gaan de hulpverleners de oodzaak erkennen van de verschillende presentaties van de Borderline Stoornis? Wanneer zal het gevreesde stereotype van de naar buiten gerichte Borderliner en de stille Borderliner gezien worden als mensen die gekwetst zijn. Die bang zijn en een verwonde ziel hebben. Misschien zorgt deze verandering van gedachte dat er meer Borderliners zijn die echt genezen.
De rustige Borderliner is niet hetzelfde als de traditionele Borderliner. De rustige Borderliner is niet de gevreesde Borderliner. Maar deze mensen beschadigen zichzelf op een alarmerende manier en plegen meer zelfmoord. De falende geestelijke gezondheidszorg pakt dit niet op en laat de stille Borderliner vaak in de steek. De stille Borderliner wordt vaak niet gehoord en/of serieus genomen. In de tijd dat er verschil kan worden gemaakt.
Het woord ‘stil' is misschien een verkeerde benaming. De stille Borderliner is net zo goed een Borderliner als de klassieke naar buiten gerichte Borderliner. Het is tijd om deze vorm van Borderline te erkennen voor wat het is. En om het net zo serieus te nemen als de klassieke naar buiten gerichte Borderline. De stille Borderliner moet leren zijn of haar pijn te kunnen uitten zodat de kwaliteit van leven drastisch kan worden verbeterd en zodat levens gered kunnen worden.
Bronnen:
Originele tekst door
Ace-Jensen (AJ) Mahari ©July 7, 2000 © 2005-2006 
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Ik denk dat juist omdat ik 'n "stille borderliner" ben, het veel te lang heeft geduurd voordat ik de juiste hulp vond.